–सम्झना घिमिरे
सानैदेखिको एउटा अटुट सपना थियो- अन्नपूर्ण आधार शिविर (ABC) को आँगनमा पुगेर हिमाललाई आँखै अगाडि अघाैचि नियाल्ने । आफूले देखेका सपनाहरू पूरा गर्न अरुकाे सहारा हैन आफ्नै हिम्मत र अठोट चाहिन्छ । 
आफ्नो गोजीमा पुग्ने खर्च त थिएन । तर जहाँ ईच्छा त्यहाँ उपाय भने जस्तै जहाँ खर्च पुग्दैन अर्थात् अभाव हुन्छ त्यहाँ पुगेर साथीहरुलाई फोन कल गरेँ भने कसाे नपठाउलान र भन्ने विश्वास थियाे । त्यही विश्वास बाेकर ११ वर्षीय छोरा र १७ वर्षीया छोरीलाई साथै लिएर हिमालको काखमा पुग्ने दृढ सङ्कल्प बोकेर यो यात्राको थालनी गरियो । 
हिडाइकाे दाेस्राे दिन बेलुका ५ बजे माछापुच्छ्रे बेस क्याम्प (MBC) पुग्दा त हामी तीनै जनाकाे शरीरले लगभग हार खाइसकेको थियो । बेलुकाकाे खाना पश्चात् हिँडाइका कारण सुन्निएका मेरा गोडामा तेल लगाउँदै छोरीले सोधिन, “के भोलि हामी माथि पुग्न सक्छौँ होला त ममी ?”
म आफैँ निशब्द थिएँ । श्वास रोकिएझैँ फुलिरहेको थियो, शरीरमा कामज्वरोले गाँजिरहेको थियो रातभरमा २/३ पटक पखाला भईसकेकाे थियाे र सबैभन्दा अप्ठ्यारो कुरा साथमा कुनै पनि औषधि थिएन ।
छेउकाे रुममा बस्ने अपरिचित व्यक्तिसँग औषधि मागेर खाइयाे । तर, तीनै जना रातभर अनिदो नै बितायाैँ, नानी बाबुलाई लेक लागेर बिसन्चाे हाेलाकी भन्ने मनमा अत्यधिक डर थियाे ।
रातभरकाे कुरामा हाम्राे एउटै संकल्प थियाे माथि पुगेर फर्कनु । सकुशल त्याे पनि बिना औषधि । र हामी तीनै जनाले निर्णय गर्यौ “बिहान ३ बजे जसरी पनि माथि जाने नै हाे, अब त जम्मा ४०० मिटर उचाइ मात्र त पार गर्न बाँकी छ !” 
त्यही अठोट बोकेर, चिसो सिरेटो र चरम थकानका बीच बिहान ३:४५ बजे माछापुच्छ्रे बेस क्याम्पबाट फेरि यात्रा सुरु गरियो। उचाइ बढ्दै जाँदा सिरेटोको चिसो र सासको गति पनि तीव्र बन्दै गयो। १०/१० पाइला चाल्दै गर्दा जीवन र संघर्षका अनेक पाटा मनमा खेल्न थाले ।हो, उचाइ सँगै बढ्ने श्वासको गतिले जीवनप्रतिको मोहलाई झन्-झन् गहिरो बनाउँदै लैजाने रहेछ । बिहान ठिक ६:०० बजे हामी अन्तिम गन्तव्यमा पुग्यौँ । 
जति-जति उचाइमा पुगिन्थ्यो, हिमालको उचाइ घटेको महसुस हुनुको साटो झन् बढेमान र विराट रूपमा उभिएको देखिन्थ्यो । हिमालहरूको त्यो चहकिलो र अद्भूत रूप आँखाले सिधा हेर्नसमेत गाह्रो भइरहेको थियो।
आफ्ना दुई सन्तानको कक्रिएका हात नछोडी समाउँदै जब म आधार शिविरको त्यो पवित्र भूमिमा पुगेँ, वर्षौंदेखिको सपना पूरा भएको खुसीमा मेरो ओठमा हाँसो फुट्नुअघि नै आँखाहरूबाट आँसु खसिसकेका थिए ।
मेराे यात्रामा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सहयाेग गर्ने मेरा दुई सन्तान छोरा–छोरी , उनीहरु मलाइ हेरेर आफ्नो हिम्मत बढाउथे, अनि म थाकेर लखतरान पर्दा उनीहरुलाई हेरेर आफ्नो हिम्मत बढाउथेँ । माछा पुच्छ्रे बेश क्याम्पमा पुग्नु अघि बाेकेर लगेकाे क्यास सकिएकाे थियाे ।
माेवाइल बैङ्किङ पासवर्ड रङ हान्नाले लक भएकाे थियाे, त्याे बेला नानीबाबु खाजा खाने टेबलमा बसिसकेपछि -हाेस ममी हामी खाजा नखाउ हामीसँग जे छ त्यही खाँदै जाउँ भन्दै थिए । म भने चिन्ता नगर न सम्झना दिदी हुनुहुन्छ त उहाँले हालिदिनु हुन्छ के भनेर सम्झाउँदै खाजा खुवाएँ ।
अनि सम्झनालाई कल गरेँ बजै मलाइ ईसेवा गरिदेउन । पैसा सकियाे । हाम्राे यात्रा अझेेै दुई दिन बाँकी नै थियो ।
सम्झनाले गरिदिएको ई–सेवाले मेरो जीवनमा घर फर्कन अर्को हिम्मत् थपिदिएको थियो जुन सामान्य कुरा थिएन । काेही मान्छे घर फर्कनु कति महत्त्वपूर्ण कुरा हाे भन्ने कुरा भदौमा गएको रसुवा बाढीमा हराएका तमाम मानिसहरु र उनीहरुको परिवारको आशालाई सम्झन्छु म । फेरि पनि सहयोगका लागि धेरै धेरै धन्यवाद सम्झना ।
